Wprowadzenie
„Long Gone Day” to trzeci i ostatni singel promujący debiutancki album studyjny „Above” supergrupy Mad Season, który ukazał się w 1995 roku. Utwór, napisany przez Layne’a Staleya, jest jednym z najbardziej eksperymentalnych kawałków w dorobku zespołu, łącząc w sobie różnorodne elementy muzyczne. W artykule przyjrzymy się bliżej temu utworowi, jego wydaniu oraz odbiorowi przez krytyków i publiczność.
Informacje o utworze
„Long Gone Day” zajmuje ósme miejsce na albumie „Above” i trwa 4 minuty oraz 52 sekundy. W porównaniu do innych kompozycji na płycie, takich jak „River of Deceit”, „Lifeless Dead” czy „All Alone”, jest jednym z najkrótszych utworów. Muzykę skomponowali wspólnie gitarzysta Mike McCready, wokalista Mark Lanegan oraz perkusista Barrett Martin. Tekst utworu napisał Layne Staley.
Utwór wyróżnia się dużą różnorodnością brzmień, łącząc elementy rocka klasycznego, bluesa, rocka progresywnego i jazzu. Co ciekawe, w „Long Gone Day” nie pojawia się gitara elektryczna. Mike McCready zagrał na gitarze akustycznej, a dodatkowe instrumenty, takie jak wiolonczela, kontrabas, marimba i wibrafon, nadają kompozycji wyjątkowego charakteru. Gościnnie wystąpili także Mark Lanegan oraz Eric „Skerik” Walton, który zagrał na saksofonie.
Wydanie i odbiór singla
Singel „Long Gone Day” został wydany w 1995 roku jako trzeci promujący album „Above”. Niestety, nie osiągnął on znaczących pozycji na listach przebojów ani w Stanach Zjednoczonych, ani w Europie. Mimo to zyskał uznanie krytyków muzycznych.
Krzysztof Bronowski z serwisu rockmetal.pl podkreśla w swojej recenzji, że „Long Gone Day” jest bezsprzecznie najlepszym numerem na płycie. Zwraca uwagę na poszerzone instrumentarium oraz idealnie dopasowany saksofon. Barbara Davies z magazynu Rolling Stone również docenia wyjątkowość utworu, wskazując na duet wokalny Staleya i Lanegana jako jeden z jego największych atutów. Davies zauważa również, że Mad Season potrafi być czymś więcej niż tylko sumą swoich części.
Singel był dostępny nie tylko w Stanach Zjednoczonych, ale także na rynku europejskim. W odróżnieniu od innych singli wydanych przez zespół, postanowiono nie tworzyć różnych wersji tego utworu. Singel został wydany jedynie z tytułowym utworem.
Utwór na koncertach
„Long Gone Day” został wykonany tylko podczas trzech koncertów Mad Season spośród ośmiu zaplanowanych. Po raz pierwszy utwór został zaprezentowany 22 kwietnia 1994 roku w Moore Theatre podczas prób zespołu. Ostatni raz zagrano go 29 kwietnia 1995 roku w tym samym miejscu. Ten występ został zarejestrowany i wydany później na albumie koncertowym „Live at The Moore”, który ukazał się 29 sierpnia tego samego roku.
Twórcy i produkcja
Twórcami „Long Gone Day” są: Layne Staley (śpiew), Mike McCready (gitara akustyczna), John Baker Saunders (gitara basowa) oraz Barrett Martin (perkusja, kontrabas, wiolonczela, marimba i wibrafon). Gościnnie wystąpili Mark Lanegan (śpiew) oraz Eric „Skerik” Walton (saksofon). Nagrania miały miejsce pod koniec 1994 roku w Bad Animals Studio w Seattle. Producentem muzycznym był Brett Eliason we współpracy z zespołem Mad Season.
Miksowanie oraz inżynieria dźwięku były również dziełem Brett Eliasona oraz Sony Felho. Mastering odbył się w Masterdisk Studio w Nowym Jorku pod okiem Howiego Weinberga. Projekt okładki i ilustracje przygotowała sama grupa Mad Season przy udziale Gabrielle Raumberger jako dyrektora artystycznego.
Zakończenie
„Long Gone Day” pozostaje jednym z najbardziej interesujących utworów Mad Season, który łączy różnorodne style muzyczne i eksperymentuje z brzmieniem dzięki poszerzonemu instrumentarium oraz unikalnym duetom wokalnym. Mimo że singel nie odniósł komercyjnego sukcesu na listach przebojów, zdobył uznanie krytyków i fanów zespołu za swoją oryginalność i emocjonalny ładunek. Dziś stanowi on ważną część historii rocka lat 90., a także testament talentu członków zespołu Mad Season oraz ich zdolności do przekraczania granic muzycznych konwencji.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).